වන්දනාව සදහා විහාරස්ථානවලට පැමිණෙන පින්වතුන් ඒ ස්ථාන අපවිත්‍රව තිබෙනු දැක දැක නොසලකා නොයා යුතුය. සිද්ධස්ථාන ඇමද පිරිසිදු කිරීම උසස් පින්කමකි. එහි අනුසස් බොහෝ ය. එය ශ්‍රද්ධාව ඇති නම් වියදමක් නැතිව කා හටත් පහසුවෙන් කර ගත හැකි පින්කමකි.

ඔබේ ජීවිත පහන නිවෙන්නට පෙර ධර්මය දකින්න.

අතේ ඇති බත්පතින් කුස පුරවා නොගෙන සිතේ ඇති දේවලින් දුක් විඳින්නේ ඇයි?

බත්තරමුල්ල සිරි සුදස්සනාරාම සදහම් සෙනසුනෙහි ප්‍රධාන අනුශාසක 
ආචාර්ය මිරිස්සේ ධම්මික හිමි

“දත්වාච භුත්වාච යත්ථානුභාවං
අනින්දිතෝ සග්ග මුපේති ඨානං”

ධර්මානුකූලව උපයා, සපයා ගත්ත දේ තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි පරිභෝග කොට, අවශ්‍ය විටක දී අනුන්ටත් උදව්වක්, උපකාරයක් හැටියට දී නිවැරැදි ආකාරයෙන් තමනුත් පරිහරණය කොට සියලු දෙනාගේ ම ප්‍රශංසාවට ලක්ව මරණින් මතු සුගතියට යායුතු බවයි, ධර්මයේ පැහැදිලි කළේ.
ඒ වගේ ම මේ විෂම වූ ලෝභයේ අනෙක් ස්වභාවය නම් අන්සතු වස්තූන් කෙරෙහි පවා ආශාවක් ඇති කර ගැනීමයි. තමාගේ අතේ පවතින බත්පත අතේ තබාගෙන ඒ රසය දැක ගනිමින් කුසට දැනෙන ආකාරයෙන් ආහාර ගන්නේ නැතිව, තමාට නැති දේවල් ගැන සිත සිතා දුකට පත්ව සිටින්නේ ඇයි? තමාගේ අසල්වැසි ගෙදර අයගේ ගේ - දොර ස්වභාවය, ඔවුන්ගේ බඩු මුට්ටු පිළිබඳව හෝ ඔවුන්ගේ ඇඳුම් – පැළඳුම් හෝ ඔවුන්ගේ ගමන් බිමන් පිළිබඳව සොයමින් තමන්ට නැති දේවල් ගැන සිතමින් හෝ ඔවුන්ගේ දේවල් පිළිබඳව ලෝභයක් ඇතිකරගෙන කටයුතු කිරීමෙන් විපත් වන්නේ කාටද? විපත්ති වන්නේ තමාටමයි. යම් වූ දෙයක් තමාට නැතිනම් පසුගිය පොහොය දිනයන්හි ලිපි මගින් කතා කළාක් මෙන් “උට්ඨාන වීර්යයෙන් දෑතේ බාහු බලයෙන්, දහඩිය මුගුරු වගුරුවා” ධර්මානුකූලව ම ඒ භෝග සපයා ගැනීමට උත්සාහ කළ යුතුයි.
මී කුණක් පොහෝ දිනක විකුණා ධනවත් වූ පුද්ගලයෙක් පිළිබඳව බෞද්ධ ඉතිහාසයේ සඳහන් වෙනවා. උත්සාහයයි, ධෛර්යයි, පරික්ෂාකාරී නුවණයි පවතින්නේ නම් අබ ඇට මිටකින්, නමුත්, සුනු සහල් මිටකින් නමුත්, තණකොළ මිටකින් නමුත් අනාගත අභිවෘද්ධියක් ඇති කර ගත හැකි බව මේ ධර්ම කතාවන්ගෙන් මනාව පැහැදිලි කොට දෙනවා. දැහැමි ව යමක් ලබන්නට අවශ්‍ය නම් ධර්මානුකූලව ලැබිය යුතුයි. අනුන්ගේ වස්තූන් කෙරෙහි ඊර්ෂ්‍යා නොකොට, ඒ ඊර්ෂ්‍යාව, වෛරයක්, ක්‍රෝධයක් බවට පත්කොටගෙන තමා ම දුක්විඳීමට වඩා ධර්මානුකූලව වෙහෙස මහන්සි වී ධනයක් ලැබීමට උත්සාහ කිරීමත්, ඒ වගේ ම ‘යථා ලාභ සන්තුට්ඨි’ එනම් ලද දෙයින් සතුටු වෙනවා කියන අදහසින් තෘප්තිමත් භාවයට පත්වීමත් අවශ්‍යයයි.
විෂම වූ ලෝභයෙන් යුතු පුද්ගලයා නිරන්තරයෙන් ම උත්සාහ කරන්නේ එක රැයකින් පොහොසත්වීමටයි. අර අයට මේ තරම් ධනයක් තිබෙයි; ඒ අය මෙවැනි ගෙයක් හදාගෙන තිබෙයි. මේ වගේ යාන – වාහන රැගෙන තිබෙයි. ඒ අයගේ දරුවන් යන්නේ ඉහළ පාසල්වලටය. ඔවුන්ට විදේශ ගමන් පවා තිබේ. මට ඒ කිසිවක් නැත. මා මොනවා කළත් හරියන්නේ නැත. මේ ආකාරයෙන් සිතමින් පවසමින් ඒ පුද්ගලයා ම මනසින් දුක්විඳින අතර, කෙලෙස් ද රැස් කරගන්නා අතර පව් ද සිදුකර ගනී. අනුන්ගේ දේවල් ගැන සිතා ඔවුන්ට ඊර්ෂ්‍යා කරමින්, වෛර කරමින් සිටීමෙන් තමාට කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් ලැබෙන්නේ නැත. යම් විටක යම් පුද්ගලයෙක් ධනයෙන් ආඪ්‍යව ඇත්තේ ඔවුන්ගේ ධර්මානුකූල භාවය හා කැපවීම, ධෛර්යවන්ත භාවය නිසා විය හැකිය. එවැනි පුද්ගලයකුට වෛර කිරීමෙන්, ඊර්ෂ්‍යා කිරීමෙන් රහසේ හෝ කරදර කිරීමෙන් තමා විසින් බලවත් වූ පාපයක් සිදු කරගන්නා බව අමතක නොකළ යුතුය. ධර්මයේ සඳහන් කළේ, නිවැරැදි ගුණ යහපත් වූ අයකුට සිත, කය, වචනය නම් වූ තුන් දොරින් යම් විපතක් සිදු කරන්නේ නම්, උඩු සුළඟට දමන ලද දූවිලි තමාගේ හිසමතට ම වැටෙන්නා සේ තමා තමා විසින් කරන්නා වූ අයහපත තමා වෙතට ම නැවත පැමිණෙනවා.
‘අභූතවාදී නිරයන් උපේති’ විෂම වූ ලෝභය නිසා අන්‍යයන්ට අභූත චෝදනාවක් කරන්නේ නම්, ඒ පුද්ගලයා පැහැදිලිවම නිරයට යන බව, අපායේ උපදින බව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දේශනා කර ඇත. ඒ නිසා සද්පුරුෂ මනුෂ්‍යයෝ තමාගේ ම වස්තුව කෙරෙහි දැඩි වූ ලෝභයක් නැතිව පරිහරණය කරමින් ස්වාමි – භාර්යා, දෙමව්පියන්, දරුවන්, ඥාති, හිතමිත්‍රාදීන්ට ද යුතුකම් කරමින් දනට, පිනට යොදමින් පරිත්‍යාග කරමින්, මලගිය ඥාතීන් වෙනුවෙන් පින්පෙත් අනුමෝදන් කරමින් සුවපත් වූ ජීවිත ගත කරනවා. එයට හේතුව අනිත්‍ය වූ ලොවක් තුළ මොනවා නමුත් මගේ යැයි ගොඩගසා ගත්තත්, එකතු කර ගත්තත් එය තමාට ඕනෑ විදිහට නොපවත්නා නිසා ය. එනම් සදාකාලික නොවන නිසාය. එනම් සදාකාලික කිසිවක් නොවන නිසාය.
මේ ලෝකයේ උපදින විට ලෞකික කිසිදු වස්තුවක් අතට හසුවන දේවල් අපි රැගෙන ආවේ නැතුවා සේ යන විට ද අතට හසු වූ දේ පමණක් නොව ජීවිත කාලය පුරාම පෝෂණය කරගත් අපහසුවෙන් රැකගත්, ශරීර කූඩුව ද මෙලොව තබා යන බව ඔබ සියලු දෙනා දන්නා කරුණකි. ඒ නිසා තමා සතු වස්තුව, ධර්මානුකූලව උපයාගෙන නිවැරැදි ලෙස සතුටින් පරිහරණය කළ යුතු අතර කිසිවිටකවත් අනුන්ගේ වස්තුව කෙරෙහි තෘෂ්ණා අධික පුද්ගලයෙක් නොවිය යුතුය. අන්‍යයන්ගේ දියුණුව දැක ඔබට ආදර්ශයක් ගත හැකිය. එය වරදක් නොවේ. ඔවුන් එතැනට පැමිණෙන්නට කළ කී දෑ නුවණින් දැක හෝ ඒ අයගෙන් දැන හෝ සාකච්ඡා කොට ඔබට ද ඒ මාර්ගයට පැමිණීමට කටයුතු කළ හැකිය.
එලෙසම මතක තබාගත යුතු කරුණක් තිබෙන්නේය, එනම් ප්‍රාණඝාත, සොරකම, කාමමිච්ඡාචාරය, බොරුව, මත්වතුර ආදී පස්පව්වලින් වැළකිය යුතු අතර දියුණු වූ අයට ඊර්ෂ්‍යා කිරීම, වෛරකිරීම, තරහ ඇති කර ගැනීම හා රහසේ හෝ ඔවුන්ට කරදර කිරීම් ආදී බලවත් වූ දුර්ගුණවලින් ද වැළකිය යුතු බව සිත්හි තබාගත යුතුය. එවන් වූ දුර්ගුණවලින් ආඪ්‍ය වන්නට උත්සාහ කළොත් ඔබ ආඪ්‍ය වන්නේ ලෞකික ධනයට වඩා දුෂ්චරිත ධනයකින් බව ඔබ මතක තබාගත යුතුය. මේ අභිජ්ඣා නම් විෂම වූ ලෝභය නම් වූ දුර්ගුණය යහපත් වූ සැපවත් වූ ජීවිතයක් ගත කරන්න කැමැති හැම කෙනෙකුගේ ම ජීවිතයකට ම බලවත් වූ පීඩාවක් බව පැහැදිලියි. දස අකුසල් අතර සිතින් සිදුවන අකුසල් තුන විස්තර කළේ අභිජ්ඣා, ව්‍යාපාද, මිථ්‍යාදිට්ඨි යනුවෙනි. එනම් එහි සිතින් සිදුවන පළමු වැනි බලවත් වූ අකුසලය මේ විෂම වූ ලෝභය පෙන්වා දී තිබේ.
ඒ නිසා අප සෑම කෙනෙක් ම ‘පුබ්බේච කත පුඤ්ඤතා’ පෙර කරන ලද පින් ඇතිව අප මනුෂ්‍ය ජීවිත ලබා තිබේ. මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් ලබන්නට බලවත් වූ කුසල් සිදුකරගෙන ඇත්තේ නම් මෙලොව ජීවිතයත්, සුවපත්ව ගත කරන්න තරම් අපට වාසනා ගුණය, කුසල ශක්ති මාර්ගය තනා දී තිබේ. සංසාර ගමනේ රැස්කරගත් පුණ්‍ය ධර්මවල උස් පහත් භේදයක් තිබේ. ඒ පුද්ගලයන්ට ලෞකික ධනය හා පැවැත්මේ දී උස් පහත්කම්වලට මුහුණ පෑමට සිදුවේ. එහෙත් මෙතෙක් විස්තර කළා සේ අභිජ්ඣාව හෙවත් විෂම වූ ලෝභයෙන් තොරව උත්සාහයෙන්, ධෛර්යයෙන්, පරික්ෂාකාරී නුවණින් යුක්තව කටයුතු කරන්න පුළුවන් නම් මෙලොව ජීවිතයේ පුණ්‍ය ධර්මයන් බලවත් කරගෙන තමාට සැපවත් වූ ම ධර්මානුකූල ධනයක ආඪ්‍යත්වයට පැමිණ කටයුතු කළ හැකිය.
ධර්මානුකූල අදහස නම් සිතේ සතුට පවතින්නේ ලැබූ වස්තුවේ ප්‍රමාණයට නොව ඒ ධනය ලැබූ ආකාරය හා පරිහරණය කරන ආකාරය අනුවයි. බොහෝ ධනයක් අධාර්මිකව ලබා විෂම වූ ලෝභයෙන් යුක්තව සිටින්නේ නම් ඔහුට හෝ ඇයට පවතින සැපයක් නැත. එහෙත් ස්වල්ප වූ ධනයක් නමුත් විෂම වූ ලෝභයෙන් තොරව පරිහරණය කරන්නේ නම්, ස්වල්ප වූ ධනය නමුත් ධර්මානුකූලව උපයන්නේ නම් ඔහු මෙලොව සුවසේ නිදාගන්නා අයෙක් බවට පත්වෙනවා. ඔහුගේ මුහුණ ප්‍රසන්න, මුහුණක් ඇති අයෙක් බවට පත්වෙනවා. නිරවුල් පරිසරය තුළ ස්වාමියා බිරිඳ දිව්‍යාංගනාවක් හැටියටත්, දෙමාපියන් දරුවන්, බුදු නොවුනත්, රහත් නොවුනත්, බුදු අම්මා අප්පච්චී කිව හැකි තරමට ගුණයහපත් සද්පුරුෂ පවුල් පරිසරයක් ඇතිවෙනවා නො අනුමානයි. සමාජ පරිසරය තුළ මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් ලැබිය යුතු නම් ඒ යහපත්වූ ම මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් ලැබූ සද්පුරුෂ මනුෂ්‍යයෙකුගේ චරිත ස්වභාවය ඇති කරගත යුතුය.
ඔබට අවබෝධ වන ආකාරයෙන් මේ කතා කළ දහම් කතාව අවසන් කළ යුතුයි. එනම් එක රැයකින් හිරු සඳු නො ඇල්ලුවත් සද්පුරුෂ මනුෂයෙක් ලෙස මේ මහපොළවේ පය තබා ජීවත්වී, මම නිවැරැදියි සිතමින් කල්‍යාණවන්ත මනුෂ්‍යයෙක් ලෙස ම ඇස් පියාගන්න හැකි නම් ලෞකික වශයෙනුත්, ලෝකෝත්තර වශයෙනුත් ඔබ උතුම් ම ඵලයක් සැපතක් ලැබූ සුපසන් මනුෂ්‍යයෙක් බවට පත්වන්නේ ය.

¤☸¤══════¤☸¤☸¤══════¤☸¤

උපෝසථ සීලයේ ආනිශංස

කාම අරමුණු ඔස්සේ දුවලා, මුදල් වස්තු පිටුපස දුවල හති වැටුණ, පීඩාවන්ට ගොදුරු වුණු ජනයාට, හිතට කයට විවේකයක් ලබා ගන්නා සුදුසුම ක‍්‍රමය පෙන්වා දුන්නේ අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ පමණයි. කායික මානසික විවේකය සඳහා අදටත් නොයෙකුත් දේවල් කරමින්, තව තවත් උගුලේ වැටෙන ජනයාට සැබෑම විසඳුමක් පෙන්වා දුන්නේ අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ පමණයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙන්වා දුන් ක‍්‍රමයෙන්, කෙනෙක් කිසිම අයුරකින් නැවත පීඩාවට පත් වෙන්නේ නෑ. සැබෑ කායික මානසික විවේකයක් සහිතවයි ඔහු නැවත පැමිණෙන්නේ. ඒ විසඳුම තමයි, අප බොහෝ දෙනෙක් දන්නා, නමුත් අඩුවෙන්ම ප‍්‍රයෝජනයට ගන්නා, පොහොය දිනවල උපෝසථ ශීලය සමාදන් වීම හා ඊට අනුකූලව දවස පුරා ගත කිරීම.
කාම අරමුණු වලින් තොරව, නෛෂ්කර්මයෙන් යුතුව (නිශ්කාමී) වාසය කරන්නට නම්, හෝටල් ගානේ බඩගාන්නට ඕනේ නෑ. මුදලූත් කාලයත් කැප කරමින් නැති ප‍්‍රශ්න හදාගන්නට ඕන නෑ. විනෝද ගමන් යන්ට ඕන නෑ මුදල් නාස්ති කරගෙන. කිසි වියදමක් නැතිව බලවත් ලෙස කායික මානසික විවේකය ලබා ගන්නට, උපෝසථ දවස ඉතා වටිනා මෙහෙයක් ඉටු කරන බව බොහෝ දෙනෙකුට තවමත් අවබෝධ කරගන්නට බැරිවෙලා. ඒ නිසා තමයි විශ‍්‍රාම ගන්නකම් බලාගෙන ඉන්නේ. දරුවන්ගෙ වැඩ ඉවර වෙනකම් බලාගෙන ඉන්නෙ. කායික මානසික පීඩනයෙන් මිදෙන්න ක‍්‍රමය, සැබෑ විසඳුම අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ පෙන්වාදී තිබියදීත්, අඩුම ගානෙ මාසෙකට එක දවසක් මේ කැපවීම කරල සැබෑ උපෝසථ දිනයක් ගත කරන්නට හැකි නම් මොන තරම් අගෙයිද?
හොඳට හිතල බලන්න. නුවණින් සලකලා බලන්න. උපෝසථ දවසට, ඔබ අතින් වචන වැරදිලා සිත් තැවුල් පීඩා ඇතිවෙන්නට විදියක් නෑ. කි‍්‍රයාව වැරදිලා ඔබ අතින් පීඩාවක් ඔබටවත් අනුන්ටවත් ඇතිවෙන්නට විදියක් නෑ. හිත කිළිටි කරන දේ සිතෙන්නෙත් නෑ. ඔබ එදාට වෙහෙසෙන්නේ සිත පිරිසිදු කර ගන්නයි. සිත පිරිසිදු වස්ත‍්‍රයක් වගේ තබා ගන්නයි. හිතත් පිරිසිදුයි. ගතට වෙහෙසකුත් නෑ. හිතට ගලාගෙන එන කෙලෙස් පිරිසිදු කරගන්නට අවස්ථාවක් උදාවෙනවා. මානසික ආතතිය ලිහිල් කර ගන්නට අවස්ථාවක් ලැබෙනවා. පීඩනයෙන් මිදෙන්නට හැකිවෙනවා. හිතත් ගතත් දෙකම සැහැල්ලූ වෙනකොට ඒ සැහැල්ලූ වූ සිතෙන් මොන තරම් යහපත් දේවල් සිතන්නට ලැබෙනවාද? පිරිසිදු සිතෙන් හිතලා යහපත් වචනම කථා කරන්නට ලැබෙනවා. යහපත් කි‍්‍රයාම සිදු කරන්නට අවස්ථාවක් ලැබෙනවා. ඒ විතරක්ද? එදාට ධර්මය ඉගෙන ගන්නට අවස්ථාවක් ලැබෙනවා. දහම් පිළිසඳරේ යෙදෙන්නට ඉඩක් ලැබෙනවා. හිතේ සමාධියක් ඇති කර ගන්නට පුළුවන්. පින වැඩි කර ගන්නට අවස්ථාවක් උදා වෙනවා. සකස් කර ගත්ත වචනයෙන් යුක්තව, සකස් කර ගත් කයින් යුක්තව ඔහුට කුසල් වඩන්නට ඉඩ කඩක් ලැබෙනවා. බලන්න, මේ එක දවසක් තුළ එකතු කරගන්නට ලැබෙන මහා ධන නිධානය, වටිනාකම, මුදල් දහස් ගාණක් වියදම් කරලා යන විනෝද ගමනකින් ලැබෙනවාද? කන්දක් නැග්ගට ලැබෙනවාද? හෝටලයකට ගිහින් සති අග සාද පැවැත්තුවාට ලැබෙනවාද? යහළුවො එකතු කරගෙන ‘‘සාද නාද’’ පැවැත්වූවට ලැබෙනවාද? බලන්න, අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ පෙන්වා දුන්, මෙවැනි උපක‍්‍රමයක්, කායික මානසික විවේකය උදෙසා, වෙනත් කිසිම ආගමක හෝ දර්ශනයක හෝ ඉදිරිපත් කර නෑ. ඔබ මොන තරම් වාසනාවන්තද? බුදුරජාණන් වහන්සේ පෙන්වා දුන් ඒ මග අනුගමනය කරන්නෙක් බවට පත්වෙනවා නම්?
උපෝසථය අගය කළ ශක‍්‍ර දෙවියෝ________________
බුදුරජාණන් වහන්සේ ශ‍්‍රාවකයින්ට උපදෙස් දුන්නේ අඩුම වශයෙන් මාසෙකට දින හතරක් උපෝසථය සමාදන් වන ලෙසටයි. පසළොස්වක දවසෙත්, මාසෙ පෝය දවසෙත්, අව අටවක දවසෙත්, පුර අටවක දවසෙත් උපෝසථය සමාදන් වීමට බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් ශ‍්‍රාවකයන්ට අනුශාසනා කොට වදාළා. ඉස්සර කාලෙ බෞද්ධ ජනතාව හතරපෝයට නොවැරදීම විහාරස්ථානවලට එකතු වෙලා දවසේ පැය 24 පුරාවටම උපෝසථය සමාදන් වෙලා කාලය ගත කළා. අද කාලේ බෞද්ධයන්ට අඩුම ගානෙ පසළොස්වක දවසටවත් උපෝසථය සමාදන් වෙන්න කාලය හොයා ගන්න අමාරුයි. බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ සිල්වත්ව ගත කරන එක මොන තරම් ඇගයීමට ලක් කළාද?
යෝ චෙ වස්සසතං ජීවේ
දුස්සීලෝ අසමාහිතෝ
ඒකාහං ජීවිතං සෙය්‍යෝ
සීල වන්තස්ස ඣායිනෝ

‘‘දුශ්ශීලයෙක් විදියට, එකඟ වූ සිත් නැත්තෙක් විදිහට අවුරුදු සීයක් ජීවත් වෙනවට වඩා,
සිල්වතෙක් විදිහට එක දවසක් ජීවත් වෙන එක ශ්‍රේෂ්ඨයි’’
(සහස්ස වර්ගය – ධම්ම පදය)

දවසක් තව්තිසා දෙව්ලොව දෙවියන්ට සිල් සමාදන් වීමේ අගය පහදා දුන්නා දෙදෙව් ලොවට අධිපති ශක‍්‍ර දේවේන්ද්‍රයා විසින්,
චාතුද්දසිං පඤ්චදසිං – යා ච පක්ඛස්ස අට්ඨමී
පාටිහාරියපක්ඛං ච – අට්ඨංගසුසමාහිතං
උපෝසථං උපවසෙය්‍ය – යො පස්ස මාදිසො නරෝ ’ති

‘‘යම් කෙනෙක් මං වගේ වෙන්ට කැමති නම් (ශක‍්‍ර දේවේන්ද්‍රයා වගේ), ඔහු මාසෙ පෝය දවසටත් (චාතුද්දසිං) පසළොස්වක දවසටත් (පඤ්චදසිං) පක්‍ෂයෙහි අටවක දවසටත් (පක්ඛස්ස අට්ඨමී) පාටිහාර්ය දවසෙදිත් 
(පාටිහාරියපක්ඛං ච) විශේෂයෙන් යොදා ගත් සිල් දවසකදී අංග අටකින් යුක්ත උපෝසථය සමාදන් වෙන්ට ඕනේ’’

(3.1.4.8 උපෝසථ සූත‍්‍රය – අංගුත්තර නිකාය- 01)
උපෝසථ සීලයේ ආනිශංස වටහා දුන් ශාස්තෘන් වහන්සේ__
එදා පොහොය දවසක්. උපෝසථ දවසක්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ශාක්‍ය ජනපදයේ කපිලවස්තු පුරයේ පිහිටි නිග්‍රෝධාරාමයේ තමයි එදා වැඩ වාසය කළේ. ඒ පොහොය දවසේ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේව මුණ ගැහෙන්ට ශාක්‍ය වංශික පිරිසක් පැමිණියා. ඒ පිරිසත් බුදුරජාණන් වහන්සේත් අතර ඇතිවූ මෙම සංවාදය උපෝසථයේ අගය වටහාගැනීමට කදිම උදාහරණයක්.
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔබලා උපෝසථ ශිලය සමාදන් වෙලා ආරක්‍ෂා කරනවද?
(අපි නු ඛෝ තුම්හේ සක්‍යා අට්ඨංගසමන්නාගතං උපෝසථං උපවසථා’ති?)’’
‘‘ස්වාමීනී භාග්‍යවතුන් වහන්ස, අපට උපෝසථ ශීලය ආරක්‍ෂා කරගන්නට අවස්ථාවක් ලැබුණෙ නැහැනෙ. ගෙවල් දොරවල්වල, අඹුදරුවන්ගෙ වැඩ කටයුතු හින්ද, අපට මේ උපෝසථය රැක ගන්න අවස්ථාවක් ලැබෙන්නෙ බොහොම කළාතුරකින්නෙ.’’

‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔබලා මේ ශෝකයෙන් පිරුණු, මරණ බියෙන් පිරුණු මේ ජීවිත ගත කරමින්, කිසිම දවසක අංග අටකින් යුක්ත උපෝසථ ශීලය සමාදන් වෙලා එය ආරක්‍ෂා කරන්නේ නැතිනම්, එය ඔබට විශාල පාඩුවක්. එය ඔබට විශාල අලාභයක්මයි. නපුරක්මයි. පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔබලා මේ ගැන හිතන්නේ කුමක්ද? යම් කෙනෙක් ධාර්මිකව යම් රැකියාවක් කරලා දිනක වැටුප විදිහට කහවණු භාගයක් ලබනවා නම්, ඔහු දක්‍ෂ පුරුෂයෙක් කියලා, උට්ඨානවීර්යයෙන් යුක්ත පුරුෂයෙක් කියලා ඔබලා කියනවාද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඒක එහෙම තමයි. ඔහුට එය ලොකු වැටුපක්. ඔහු දක්‍ෂ කෙනෙක්. (ඒ කාලෙ හැටියට කහවණු භාගයක් කියන්නෙ ලොකු වැටුපක්)’’
‘‘හොඳයි, පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔහු දවසක් රැකියාව කරලා කහවණුවක් ලබනවා නම්, ඔහු දක්‍ෂ පුද්ගලයෙක්ද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඔහුට ඒක ලොකු වැටුපක්. ඔහු දක්ෂ කෙනෙක්.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, එහෙම නම් ඔහු දවසක් රැකියාව කරලා කහවණු දෙකක්.. කහවණු තුනක්.. කහවණු පහක්.. කහවණු දහයක්..කහවණු විස්සක්.. කහවණු පනහක්.. කහවණු සියයක්.. කහවණු දහසක්.. කහවණු දසදහසක්.. ආදී වශයෙන් උපයන්නේ නම්, ඔහු දක්‍ෂ පුද්ගලයෙක් කියලා ඔබලා හිතනවාද?
‘‘ස්වාමීනී භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඒ වැටුප නම් බොහොම ලොකු එකක්. ඔහු දක්‍ෂ පුද්ගලයෙක්.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔහු දවසක් රැකියාව කරලා කහවණු ලක්‍ෂයක් උපයා ගත්තොත් ඒක ලොකු වැටුපක් නේද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, දවසක වැටුප විදියට කහවණු ලක්‍ෂයක් ගන්නවානම්, එයා මහා ධනයකට හිමිකාරයෙක් වෙනවා.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔහු දවසට කහවණු ලක්‍ෂය ගානේ උපයමින් අවුරුදු 100ක් රැකියාව කළොත් එයා කොයි තරම් ධනයක් උපයා ගනියිද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඔහු කියන්න බැරි තරම් මහා ධනස්කන්ධයකට හිමිකාරයෙක් වෙනවා.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඔබලා මේ ගැන හිතන්නේ කුමක්ද? ඒ පුද්ගලයා අර මහා ධනස්කන්ධය හේතු කොට ගෙන, එක දවසක් හෝ එක රාති‍්‍රයක් හෝ හිතේ සංතෝසයෙන් වාසය කරයිද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, එහෙම වෙන්නෙ නෑ.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, ඒකට හේතුව කුමක්ද?’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, මේ කාමයන් සියල්ල අනිත්‍යයි. ඉතා පහත් තූච්ඡුයි. ඒ නිසයි.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, එහෙම නම් ඔබ දැන ගන්න. මාගේ ශ‍්‍රාවකයෙක් අප‍්‍රමාදීව, කෙලෙස් තවන වීරිය ඇතිව, මා විසින් අනුශාසනා කරන පරිදි අවුරුදු දහයක් වාසය කරනවා නම්, ඔහු අවුරුදු සිය ගණනක්, අවුරුදු දහස් ගණනාවක්, අවුරුදු ලක්ෂ ගණනාවක්, ඒකාන්ත සැපයෙන් වාසය කරනවා. ඒ වාගේම සකදාගාමී හෝ අනාගාමී හෝ අඩුම තරමින් සෝවාන් ඵලයට හෝ පත්වෙන්නටත් පුළුවන්.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, අවුරුදු දහයක් නෙමේ. අවුරුදු පහක්.. අවුරුදු එකක්.. මාස පහක්.. එක දවසක්.. මාගේ අනුශාසනයට අනුව වාසය කරයි නම්, ඔහු හැමදාම හිතේ සතුටෙන් වාසය කරන්නෙ.’’
‘‘පින්වත් ශාක්‍යවරුනි, එහෙව් එකේ ඔබ මේ ශෝකයෙන් පිරුණු, මරණ බියෙන් යුක්ත වූ මේ ජීවිතයේ කිසිදවසක් අංග අටකින් යුක්ත උපෝසථය සමාදන් වෙලා වාසය කරන්නේ නැත්නම්, ඒ ඔබට මහත් අලාභයක්මයි. මහත් නපුරක්මයි ශාක්‍යවරුනි, අර පුද්ගලයා විසින් උපයාගන්නා ඔක්කෝම ධනයට වඩා වටිනවා, ඔබලා එක දවසක් අෂ්ටාංග උපෝසථශීලය සමාදන් වෙලා උපයා ගන්නා දේ.’’
‘‘ස්වාමීනි භාග්‍යවතුන් වහන්ස, අපි දැනගෙන හිටියෙ නෑ උපෝසථ ශීලයේ මේ තරම් ආනිශංස තියෙනවා කියලා. අපි අද ඉඳලා පුළුවන් තරම්, උපෝසථ ශීලය ආරක්‍ෂා කරනවා. (ඒතේ මයං භන්තේ අජ්ජතග්ගේ අට්ඨංගසමන්නාගතං උපෝසථං උපවසිස්සාමාති)
(සකක්‍ය සූත්‍ය – අක්කොස වර්ගය අංගුත්තර නිකාය – 06)
¤☸¤══════¤☸¤☸¤══════¤☸¤

චෛත්‍ය තැනීමට දායකත්වය ලබාදීමේ ආනිසංස.

මේ කාලසීමාවේදී ලංකාදීපයේ ස්ථාන කිහිපයකම ලොව්තුරා අංගීරස වූ සම්මා සම්බුදු රජානන් වහන්සේ උදෙසා මහා ස්ථූපයන් ගොඩනැංවෙමින් පවතිනවා. අප මේ ස්ථූප තැනීමේදී දායකත්වය ලබාදෙන විට අපගේ සිතේ, මා මේ තථාගතයන් වහන්සේ ගේ ධාතූන් වහන්සේලා උදෙසායි මේ පින්කම කරන්නේ. එහෙමත් නැත්නම් ඒ ශ්‍රාවක උතුමන් වහන්සේ උදෙසායැයි මේ ස්ථූපයට උදව් උපකාර කරන්නේ කියන අදහසින් කරනවා නම් ඒ තුළින් අපට අප්‍රමාණ ප්‍රන්‍යස්කන්ධයක් රැස් වෙනවා.
මේ ගැන විශේෂ තොරතුරු ඛුද්දක නිකායට අයත් අප දාන පාලියේ සඳහන් වෙනවා. ගෞතම බුදු සසුනේ නෙකෙළෙස් වූ උතුම් රහතුන් වහන්සේලා අතීතයේ උන්වහන්සේලා ගේ ජීවිත ගතකළ ආකාරය. උන්වහන්සේලා කල්ප ගණනක් ආපස්සට අතීතය දැකලා පෙන්වා දෙනවා මම අතීතයේදී ස්ථූප රාජයාණන් වහන්සේට චක්‍රයක් පූජා කළා, වස්ත්‍රයක් පූජා කළා.
එයින් රැස් වූ පුණ්‍යස්කන්ධයේ විපාකයක් ලෙස මේ ආකාරයට දුගතියේ නොයා බොහෝ කාලයක් සුගතියේ ඉපදිලා පසුකලකදී බුදු සසුනේ උතුම් ධර්මාවබෝධය ලැබීමට පවා ඒ පින හේතු වූ බව. එනිසා ස්ථුපයකට මොනයම් අයුරින් හෝ දායකත්වය ලබාදෙන සැදැවතුන්ට බොහෝ පින් එක්රැස් වෙනවා. එපමණක් නොවේ තැනූ චෛත්‍යරාජයාණන් වහන්සේ නමක් කෙනෙක් දැකබලා සිත පහදවා ගෙන වන්දනා මාන කළද එයින් බොහෝ පින් එකතු වෙනවා.
ඒ පිළිබඳව ඛුද්දක නිකායට අයත් විමාන වත්ථු හි සඳහන් වෙනවා එක්තරා ස්ත්‍රියක් වැටකොලු මල් හතරක් ධාතු ස්ථුපයකට පූජා කරන්නට යද්දී ගව දෙනක්ගේ පහර කා මරණයට පත්වෙලා ඒ මොහොතේදීම තවුතිසා දිව්‍ය ලෝකයේ උපත ලබනවා. ස්වර්ණ වර්ණ වූ සියලු ආභරණ ඒ වගේම සියලු වස්ත්‍ර සහිතව සෝබමාන සිරුරකින් යුතුවයි එහි ඉපදුනේ. ඇයගේ සැප සම්පත් දැකලා ශක්‍ර දේවේන්ද්‍රයා ඒ ගැන විමසද්දී ඒ දෙව්දුව පැවසුවේ තථාගතයන් වහන්සේ ගේ ධාතු ස්ථූපයකට වැටකොලු මල් පූජා කරන්න යද්දී තමයි කලුරිය කළේ.
ඒ තුළින් රැස් වූ ප්‍රන්‍ය විපාක තමයි අත් විඳින්නේ කියලා. එසේ පින් එලදෙන ආකාරය විමාන වන්ථු පාලියේ පැහැදිලිව සටහන් වී තිබෙනවා. එහි තැනක සඳහන් වෙනවා “දාගැබ් වහන්සේලාට, ගුණවත් සංඝයාට, ආගන්තුකයන්ට, මව්පියන්ට, වැඩිමහළු පිරිසට දන්දීමේ ගෞරව කිරීම් ආදිය කරනවා නම් මේ පුන්‍ය නිධානය කාටවත් සොරකම් කරන්න බෑ කියලා. පරලොව යද්දී එය තමාගේ පස්සෙන්ම එනවා. දෙවි මිනිසුන්ට තමන් කැමති කැමති හැම තැනම ලබා දෙන්නේ මේ පුන්‍ය නිධානයෙන් බව. ඔබ ස්ථුපයක් තැනීමට උදව් උපකාර කළ පින මේ ථේරපදානයන් කියවා මෙසේ තේරුම් ගන්න.
01. පභංකර ථේරාපදානය
පදුමුත්තර බුදුරජුන්ගේ ස්ථූපයක් චණ්ඩ මෘගයන්ගෙන් ගැවසී ගත් මහා වනයෙහි විය. චෛත්‍යය වඳිනු සඳහා යාමට කිසිවෙක් සමත් නොවීය. එම චෛත්‍යය තණ, දර, ලිය වෙලුනු බිඳී ගිය එකක් විය.
මම වනයේ කටයුතු කරන වන කාර්මිකයෙක් වීමි. මම එම බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන් කළ සෑය දැක, ඒ කෙරෙහි ගෞරව චිත්තයක් ඉපිදවීමි. බුද්ධ ශ්‍රේෂ්ඨයන් වයහන්සේගේ මෙම ස්ථූපය පිරිසිදු නොකර අන් කටයුතු වල යෙදෙන්නේ නම්, එය නුදුසුදුයි සිතා මම චෛත්‍යයෙහි වූ කොළද, දරද, වැල්ද, පිරිසිදු කොට ගලවා දමා අටවරක් නැවුණේ, උක්කුටියෙන් හිඳ වැඳ ගියෙමි. මැනවින් කරන ලද එම කර්මය කරණ කොට ගෙනද චිත්ත ප්‍රීතියෙන් කළ පැතුම කරණ කොට ගෙනද මම මිනිස් සිරුර හැර තව්තිසා දෙව්ලොව උපත ලැබුවෙමි. එහි මට මැනවින් කරන ලද විමානය රුවන්මුවාය. පැහැ විහිදෙන්නේය. සැට යොදුන් උසය. තිස් යොදුන් පළලය. මම තෙසිය වරක් දිව්‍ය රාජ්‍ය කරවීමි. පස්විසි වරක් සක්විති රජවීමි.

මම කුදු මහත් භවයන්හි සැරිසරමින් මහත් භෝග ලැබීමි. මාගේ භෝග සම්පත්තියෙහි අඩු බවක් නම් නැත. චෛත්‍යය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයයි මේ. දෝලාවකින් හෝ ඇතුපිටින් වනයෙහි ගමන් කරන්නා වූ මට එහි යම් යම් දිශාවකට ගමන් කළෙම්ද වනයම මට පිහිට ඇතිකරයි. එසේ යන කල්හි කණුවක් හෝ කටුවක් හෝ මම ඇසින් නොදකිමි. චෛත්‍ය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයෙන් එම කණු කටු තෙමේම ඉවත් වෙයි. කුෂ්ඨද සිරුරෙහි හැදෙන ගඩ ගෙඩිද, කිලාසනම් කුෂ්ඨ විශේෂයද, අපස්මාරයද, මීමැස්මොරයද, විතච්ඡිකානම් කුෂ්ඨද, දද ද, කැසිලි ද මට නැත. චෛත්‍යය පිරිසිදු කිරීමේ විපාකයයි මේ.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන්කළ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මාගේ සිරුරෙහි, හටගත්තා වූ ස්වල්ප මාත්‍රවූ ද බිබිලක්ද නොදකිමි.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන්කළ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් දිව්‍ය වූද මනුෂ්‍ය වූද භව දෙකෙහි පමණක් සැරි සැරුවෙමි.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන්කළ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මම හැම තන්හි රුවන්වන් වූයේද පැහැ පත් වූයේ ද වෙමි.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිධන්කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මා නොකැමති දෑ බැහැරවෙයි. කැමති දෑ එළැඹසිටි.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිධන්කල සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් මා ගේ සිත එකඟ වූ මැනවින් සමාධියට පත්වූ පිරිසිදු එකක් වේ.
බුදුරජුන්ගේ ධාතු නිදන්කළ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි මට ලැබුණු අනෙක් ආශ්චර්යක්ද වෙයි. එනම් එක අසුනෙහිම හිඳ රහත් බවට පැමිණියෙමි.
මින් සියක් දහස් ලක්ෂයක් වන කපෙහි වූ එකල්හි යම් කර්මයක් කලෙම් ද ඒ හේතුවෙන් දුගතියට නොගියෙමි. මේ සෑය පිරිසිදු කිරීමෙහි විපාකයයි.

02. නාගසමාල ථේරාපදානය
මම සියලු නගර වාසීන්ගේ වැඳුම් පිදුම් සඳහා නගර මැද වීදියෙහි සුණු ගඩොල් ආදියෙන් නිමවන ලද සිබී බුදුරජුන්ගේ ස්තූපයට ආදර සිරතව පලෝ මලක් ගෙන තැබීමි.
මින් එක්තිස්වන කපෙහි වූ, එකල්හි යම් පුණයකර්මයක් කලෙම්ද ඒ හේතුවෙන් දුගතියට නොගියෙමි. මේ ස්ථූප පූජාවෙහි විපාකයයි. මින් පසෙලොස්වන කපෙහි සත් රුවනින් යුත් මහත් බල ඇති “භූමීය” නම් සක්විති රජෙක් වීමි. මේ ජීවිතයේදී සිව් පිළිසිඹියාවෝද අෂ්ඨි විමෝක්ෂයෝද ෂඩ් අභිඥාවෝද සාක්ෂාත් කරන ලදී. බුදු රජාණන් වහන්සේගේ සසුන සම්පූර්ණ කරන ලදී. මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් නාගසමාල තෙරුන් වහන්සේ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේක.

03. සුධා පිණ්ඩිය ථේරාපදානය
සිද්ධාර්ථ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සෑයට මා විසින් පැහැදුනු සිතින් සුණු පිඬක් දෙන ලදී. එයින් සෑය පිළිසකර කෙරිණි.
මින් සිව් අනූවන කපෙහි වූ එකල්හි යම් පින් කමක් කලෙම්ද ඒ හේතුවෙන් දුගතියට නොගියෙමි. සෑ පිළිසකරෙහි ප්‍රතිසංස්කරණයෙහි විපාකයයි මේ.
මින් තිස්වන කපෙහි සත් රුවනින් යුත් “පටිසංඛාර” නම් වූ සක්විති රජ කෙනෙක් වීමි. මේ ජීවිතයේදී සිව් පිළිසිඹියාවෝද, අෂ්ඨ විමෝක්ෂයෝද, ෂඩ් අභිඥාවෝද සාක්ෂාත් කරන ලදී. බුදු රජාණන් වහන්සේගේ සසුන සම්පූර්ණ කරන ලදී. මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් සුධා පිණ්ිය තෙරුන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක.

04. සපරිවාරිය ථේරාපදානය
පදුමුත්තර බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවි කල්හි උන්වහන්සේගේ ධාතු නිදන් කල මහත් සෑයක් විය. මම අති උතුම් ධාතු ගර්භයෙහි දිව රෑ දෙක්හි උවටැන් කලෙමි. පහන් සිත් ඇතිව, සොම්නස් ඇතිව එහි සඳුන් වේදිකාවක්ද කලෙමි.
මේ පුණ්‍ය කර්මයේ විපාකයෙන් දිව්‍ය වූ හෝ මානුෂීය වූ හෝ භවයෙහි උපදින කල්හි මාගේ පහත් බවක් නොවීය. මේ පූර්ව කර්මයේ මින් එක් දහස් පන්සිය වන කපෙහි මහත් බල ඇති “සමත්ත” නම් වූ ඒ සියලු සක්විති රජවරු අට දෙනෙක් වූහ.

05. පිළින්දවච්ඡ ථේරාපදානය
සුමේධ බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑ කල්හි පහන් සිත් ඇති සොම්නස් වූ මම ස්ථූප පූජාවක් කළෙමි.
එම ථූප පූජා කිරීම් වශයෙන් ඇතිවූ චිත්ත ප්‍රසාදය කරණ කොටගෙන මම දිව්‍ය විමානයක උපනිමි. අසූ දහසක් දෙවඟනෝ මාගේ සිත සතුටු කරවූහ. එම අප්සරාවෝ සියලු කාමයන් කරණ කොටගෙන මා අනුවම පවතිත්, මම අනෙක් දෙවියන් සම්පත්තියෙන් ඉක්ම වීමි. මේ ස්ථූප පූජා පුණ්‍යකර්මයාගේ විපාකයයි.
මම එකල්හි පස් විසිවන කපෙහි පිරිසිදු බොජුන් ඇති “වරුණ” නම් සක්විති රජෙක් වීමි.
මම එහි රාජ්‍ය කොට නැවත දිව්‍ය ආත්මභාවයට පැමිණියෙමි. එකල්හි ද මට මෙබදුම වූ භෝග සම්පත්ති තොමෝ උපන්නය.
මිතුරු වූ හෝ පසමිතුරු වූ හෝ සියලු ප්‍රාණීහු මට හිංසා නොකෙරෙත්. මම සියලු දෙනාටම ප්‍රිය වීමි.. මේ ස්ථූප පූජා පුණ්‍යකර්මයාගේ විපාකයයි.
මේ භද්‍ර කල්පයේ මම මහානුභාව ඇති මහත් බල ඇති එක් සක්විති රජෙක් වීමි.

පිනත් සමඟ එක්වන කර්ම විපාක

පොල්ගහවෙල මහමෙවුනා 
භාවනා අසපුවේ නිර්මාතෘ
කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි

මේ ධර්ම මාර්ගයේ ගමන් කරද්දී ඒ ශ්‍රාවකයාට හොඳින් කල්පනා කරන්නට පුළුවන් හැකියාවක් තිබිය යුතුයි. ඒ හැකියාව විශ්මිත දෙයක්. ඒ විශ්මිත දේ තුළිනුයි ඔහුට මේ ධර්මයේ තිබෙන නිවැරැදි දේ හමු වෙන්නේ. ඒ තුළින් ඔහුට මේ ධර්මයෙන් උපරිම දේ ලබා ගන්නට පුළුවන්කම තිබෙනවා.තමන්ගේ ජීවිතයේ කල්පනා කරන ශක්තිය තම තමාගේ ජීවිතයේ සාර්ථකත්වය කරා ගෙනයන ආකාරයට හදා ගන්න ඕන.
අප දන්නවා බොහෝ දෙනා කුසල් වඩනවාටත් වඩා පිනට මිනිසුන් කැමැතියි. මේ ලෝකයේ තිබෙන බලවත්ම කුසල් තමා සතර සතිපට්ඨානය වැඩීම, සිහිය ඉහළට දියුණු කිරීම, විදර්ශනා සමථය වැඩීම. නමුත් අද සමාජයේ ඒ බලවත් කුසල් වෙනුවට පළමුතැන දෙන්නේ පිනට. “පින” කියන්නේ අප මහත්ඵල මහානිසංස ලෙස දන් දෙනවා. පුදපූජා කරනවා, ධාතුන් වහන්සේ වඳිනවා, නොයෙක් ලෙස බුදුරජාණන් වහන්සේට උපහාර පූජා, මල් පූජා පවත්වනවා. ධර්මය පතුරුවන්නට උදව් වෙනවා. මේ සියලු පින් අප කරන්නේ කුසල උපදවා ගන්නවාට වඩා පින් රැස්කර ගැනීමට යි. මෙහෙම පින් කරනවා කියන මිනිසුන්ගේ ජීවිතේ ඔවුන්ටත් නො දැනීම ගොඩනැඟෙන කර්ම ශක්තියක් තිබෙනවා. එය අපට තේරෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා පින් කරන්නට ගිහින් පවු ගොඩක් ජීවිතවලට එකතු වෙනවා. ඒක මේ වගේ දෙයක්.
මීට කලින් බුද්ධ ශාසනයක රහතන් වහන්සේ කිහිප නමක් පිඬු පිණිස නිවසකට වඩිනවා. උන්වහන්සේලා මේ නිවසේ සිටි තරුණ යුවලක් ඉතාමත් ශ්‍රද්ධාවෙන් මුන්වහන්සේලාට දානය පූජා කළා. ඉතාමත් සංවර ඉරියව් තිබෙන උන්වහන්සේ දෙස බලලා සතුටු වුණා. මුනිවරු මෙතරම් ශාන්ත වුණේ යම් ධර්මයක් අවබෝධ කරලද? ඒ පරම ශාන්ත වූ අමා නිවන අපටත් අවබෝධ කරගන්න පුළුවන්නම් කියන අදහස තරුණ යුවලගේ සිතේ බලවත්ව පිහිටියා. මේ දෙදෙනා ඒ සිතිවිල්ලෙන්ම දන් පූජා කළා. දානය වැළඳු රහතන් වහන්සේ පිටත් වුණා. මොනම හරි හේතුවකට මුලින් සිටි හිමියන් පිටුපස හැරී පසුපස සිටි හිමියන් සමඟ සිනා වුණා. ඒ හිනාව දුටු කාන්තාව සැමියාට කියනවා හරියට “සර්කස් කාරයෙක්” වගේ නේද? කියා. ස්වාමියා හිස වනා එය ස්ථිර කළා.
ඒ අය මනුස්ස ලෝකයේ සැපවත්ව ගෙවා මරණින් මතු සුගතියේ උපන්නා. කර්ම විපාකය සඳහා ගෞතම බුද්ධ ශාසනයේදී අර කාන්තාව ඉපදුනා සර්කස් පවුලක. පිරිමියා උපන්නා ඒ ගමේම සිටු පවුලක. දැන් ඒ ගෑණු ළමයා ගමින් ගමට සර්කස් පෙන්වමින් යනවා. දිනක් මේ සිටුකුමාරයටත් මේ සර්කස් බලන්න ලැබුණා. සසරේ බැඳීම යළි මතු වුණා. දුටු සැණින් හිත ගියා. ඔහු තීරණය කළා මේ තරුණිය විවාහ කරන්න. කලින් ජීවිතයයි, කර්ම ශක්තිය එකට එකතු වුණා. මාපියන්ගේ විරුද්ධතා මැද අර තරුණිය විවාහ කරගත්තා. දැන් මේ කුමාරයාගේ රැකියාව සර්කර් පෙන්වන තැන්වලට බඩු ඇඳීමයි. දිනක් මේ තරුණයා මමත් සර්කස් ඉගෙනගන්න ඕන කියා සිතා සර්කස් ඉගෙන ගත්තා. කෙතරම් දක්ෂද කියනවානම් රියන් අසූවක් උස උණ ගසක් උඩකට නඟිනවා. කය සැහැල්ලු කරගෙන සමබර කරගෙන මොහොතකින් ආකාසයට පැන නැඟ ආකාසයේ කරනම් දාහතර ක් ගසා නැවත අර අසූ රියන් උස උණ ගසේ මුදුනේම සිට ගන්නවා. මිනිසුන් බොහෝ දෙනා එනවා මේ සර්කස් එක බලන්න.
දිනක් තථාගතයන් වහන්සේ ලෝකයාගේ හිතසුව පිණිස කරුණාවෙන් ලොව දෙස බැලුවා. උන්වහන්සේ පින තිබෙන කෙනා කෙතරම් ඈතක සිටියත් හොඳින් හඳුනනවා. හරියට මහමේරු පර්වතය වගේ. පින් නැති කෙනා ළඟ සිටියත් උන්වහන්සේට පෙනෙන්නේ නැහැ. හරියට රෑ කාලයේ ළඟට වැටුන ඉදිකටුවක් වගේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ එදා සඟ පිරිසත් සමඟ සර්කස් පිට්ටනියට වඩිනවා. දැන් මිනිසුන් බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙස බලනවා. අර පුද්ගලයා උණ ගහේ උඩ ඉන්නවා. ඔහු සිතනවා මම දැන් සර්කස් පෙන්වන්නට හදන්නේ. මේ ශ්‍රමණ පිරිසක් ඇයි මෙතැනට වැඩියේ? කියලා සිත වික්ෂිප්ත වුණා. බුදුන් වහන්සේ වදාළා පින්වත අපටත් පෙන්වන්න ඔබගේ සර්කස්. දැන් ඔහුට හරි සතුටුයි. උණ ගස මුදුනේ සිට සර්කස් වලට සූදානම්ව සිත එකඟ කරගත්තා. උණ ගසෙන් උඩට එසවුණා. බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔහුට ඇසෙන සේ වදාළා “පින්වත, අතීතය අත්හරින්න. අනාගතය සිතින් පතන්නට එපා. වර්තමානයේ ස්වභාවය දකින්න. මේ පංච උපාධානස්කන්ධයට මුලාවෙන්න එපා” කියා. ඔහු ආකාසයේ සිටම ධර්මය අවබෝධ කරගෙන නැවත උණ ගස උඩ සිට ගත්තේ රහතන් වහන්සේ නමක් ලෙස. මේ නිසා කටින් පිටවන වචනය ගැන සැලකිලිමත්වීම වැදගත් වෙනවා.
ඔබට තව උදාහරණයක් කියන්නම්. එක සිටු නිවසකට පසේ බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිසක් දානයට වැඩියා. පාත්‍රා උණු වතුරෙන් සෝදන විට රස්නය නිසා උන්වහන්සේ ඒ පාත්‍රා බිම තිබ්බා. බිමතබා සෝදනවිට ඒ පාත්‍ර සෙලවෙනවා. එක් කුමාරිකාවක් මේක දැක තමාගේ අතේ තිබුණු ඇත් දළයෙන් කළ වළලු අට අර පාත්‍රා නොසෙල්වීමට ‘දරුණු’ ලෙස තිබ්බා. දැන් දානය පුජාකරගෙන සතුටු වුණා. ඒ පසේබුදුරජාණන් වහන්සේ අතර එක් නමක් සිටියා කුදුවෙලා යන. අර වළලු දුන් බිසව අනෙක් බිසෝවරුන්ට කියනවා අර අර බලන්න අර භික්ෂුව යන හැටි. අනෙක් අය අහනවා ඇයි මොකද? යන විදිහ. එවිට අරයා රඟපා පෙන්නුවා මෙහෙමයි ගියේ කියා. උපනුපන් ආත්මවල කුදුවෙලා ඉපදුණා. මේ බුද්ධ ශාසනයේ “කුජ්ජුත්තරා” ඇයයි. අර පාත්‍රාවලට දරුණු පූජාකළ පිනට වහා ධර්මය අවබෝධ වුණා. පසේබුදු කෙනෙකුට නින්දා කළ නිසා කුදු වුණා. එනිසා අපේ සසරේ සැරිසරන නජීවිත සකස් වෙලා තිබෙන විදිහ රෝම කූපයක, ඇහි බැමක, බලන බැල්මක, කථා කරන වචනයක, යම් ඉරියව්වක කර්මය සකස්වෙලා තිබෙනවා. ඒකයි බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළේ මේ කය කියන්නේ සසරේ කරන ලද පැරැණි කර්මයක් ලෙස. ඒවා මේ ජීවිතයේදී ලැබෙනවා. අප මුහුණේ එක එක ඉරියව් වෙනස් කළොත් අපේ මුහුණ එක එක ආකාරයට පෙනෙනවා. මේ ආකාරයට අපට කයක් හදලා දුන්නේ කර්මය විසින්. තවත් කෙනෙකුට හදාදුන් ශරීරයට හිනාවෙලා අපත් කර්ම රැස්කර ගන්නවා.
එහෙමනම් අප නොදැනීම පිනත් සමඟ කර්මය මිශ්‍ර වෙනවා. කෙනෙක් උඩුඟු සිතින් දන්පැන් දුන්නානම් ඒ දානය උඩුඟු සිත සමඟ එකතු වෙනවා. සමහර අය දන් දෙනවා. නමුත් කායික ජීවිතය සංවර නැහැ. දන් දෙන සමහරු හරි පරුෂයි. ඒ අය දානය නිසා බලවත් වෙනවා. නමුත් සැර පරුෂ යක්ෂයන් වෙනවා. තමන්ගේ ඊළඟ ජීවිතය දැන් ගතකරන ජීවිතය අනුවයි සකස් වෙන්නේ. තමන් දන්පැන් දෙනවිට, සිනාසෙනවිට, කථාකරනවිට එයින් කර්මයක් සකස් වෙනවා. බොහෝ දෙනා දන් දෙනවා. නමුත් අත් හැර දන් නොදුන්නේ නිසා දුන් දේ පමණක් ලැබෙනවා. තමන්ගේ දේ භුක්ති විඳින්න හිත නැමෙන්නේ නැහැ. තමන් කරන කියන දේ තමන්ගේ පිටු පස්සෙන් එනවා. එනිසා නිතරම අප දන් දීලා හිත පහදවා ගන්නට ඕන.
ඒ වගේම බුදුරජාණන් වහන්සේ ධර්මය මුල්කරගෙන විහිළු කළොත් එය විශාල පාපයක් වෙනවා. උප උපන් ආත්මවල විහිළුවට කිවුවත් එය අපට ගෙවන්නට සිදුවෙනවා. මිනිසුන් මේ සියලුම පාපයන් කර ගන්නේ ධර්මය නො දන්නාකම නිසයි. සමහර අය බුදුරජාණන් වහන්සේ විවිධ කුසලතාවලට විවිධ විශේෂ දක්ෂතාවලට නින්දා අපහාස කරනවා. ගරහනවා. එහෙම වෙන්න පුළුවන්ද කියා අහනවා. නමුත් ඒ අය දන්නේ නැහැ උන්වහන්සේගේ අසීමිත ප්‍රඥා ගුණය ගැන. ඒ නිසාම ශ්‍රද්ධාවක් නැති අය වචනය නිසා බොහෝ පවුකර ගන්නවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ, ධර්මය, සංඝයා මුල්කරගෙන කියන කරන දේ පිළිබඳව අප විශේෂයෙන් පරිස්සම් විය යුතුයි . තමන්ගේ සිත, කය, වචනය හික්මීමෙන් ඔබටමයි යහපත සැලසෙන්නේ. ඔබ යමක් දෙන ආකාරයටයි නැවත ලැබෙන්නේ. තමන් ඉතුරු කරගෙන ඉතුරු කරගෙන නම් දන් දෙන්නේ සසරෙදී තමන්ට ලැබෙන විටත් ටික ටික තමා ලැබෙන්නේ. ඒ නිසා තමාට කර්මය ගැන හැඟීමක් තිබෙන්න ඕන. බුදුරජාණන් වහන්සෙගේ ශාසනයේ සිතින්, කයින්, වචනයෙන් මොනවාහරි දෙයක් කළොත් ලැබෙන්නේ ඒ ආකාරයට ය. ශාසනය කියන්නේ සරුසාර කුඹුරක්. ඒ කුඹුරේ මොන දේ වැපුරවත් එහි බීජ හට ගන්නවා. කොහොඹ වැපුරුවොත් කොහොඹ හට ගන්නවා. වී වැපුරුවොත් වී හට ගන්නවා. බුද්ධ ශාසනය ගැන අප සතුටින් නම් කථා කරන්නේ පුණ්‍ය සංස්කාර හට ගන්නවා. බුද්ධ ශාසනය ගැන අපැහැදීමෙන් නම් කටයුතු කරන්නේ පාපි කර්ම සකස් වෙනවා. ඒ නිසා අද කාලයේ මැරෙන බොහෝ දෙනා දුගති ලෝකවල යනවා.
සීලය ගැන, දානය ගැන, භාවනාව ගැන තේරුමක් නැහැ. ඒ නිසාම භාවනා කරන අයට ගරහනවා. භාවනාවක් කරන කෙනායි දන්නේ භාවනා කරන එක කෙතරම් අමාරුද කියා. භාවනා කරන අයට අප ගැරහුම් කළොත් එහි විපාක ලැබෙන්නේ අප භාවනාට වාඩිවුණාට පස්සේයි. සිල් රකින කෙනාට අපෙන් වරදක් වුණොත් යම් දවසක අප සිල් රකින්න උත්සාහ කරද්දී එහි විපාක අපට ලැබෙනවා. ඒනිසා තේරුම්ගන්න සිතින්, කයෙන්, වචනයෙන් නිරන්තරයෙන් කර්ම සකස් වෙනවා. පිනක් හෝ පවක් අපේ අතින් සිදුවෙනවිට තමන්ගේ හැසිරීම් රටාව, සිතේ ස්වභාවය කර්මයත් සමඟ එකතු වෙනවා. විපාක දෙනකොට ඒ සියලුම දේ එකතුවෙලා විපාක දෙනවා.
ඒ නිසා අප ඒ ගැන සිහියෙන්, බුද්ධියෙන්, විමසීමෙන් මේ ධර්ම මාර්ගයේ ගමන්කිරීම වැදගත් වෙනවා.
නයනා නිල්මිණි

සාමූහික පැවැත්මේ වටිනාකම

සමූහයාගේ වැදගත්කම දකින සමාජයක්‌ හැටියට සංඝ සමාජය හැඳින්විය හැකියි. එහි දී සියලු දෙනාට සංඝ සමාජයෙහි සමාජමය වටිනාකම් සම සේ ආරෝපණය වී තිබේ. සංඝ සමාජයේ අතිරේක ලාබ වශයෙන් ලැබෙන සිව්පසය සමූහයාට සන්තක කිරීම යනු සියලු දෙනාගේ අවශ්‍යතා උදෙසා කැප කිරීම යන්නයි. සාංඝික දේපළ ක්‍රමය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ලක්‍ෂණ ප්‍රකට කරනුයේ ඒ පරිභෝජන ක්‍රමය තුළ ජෛව හිතවාදී සහනශිලී සමාජ පරිසරය පාදක කරගෙන සිය අල්පේච්ඡ ජීවන රටාව ගෙනගිය කිසිදු භික්‍ෂුවක්‌ පැවැත්ම පිළිබඳව වෙහෙසට පත් නොවෙන බැවිනි. අනෙක්‌ අතට ගෘහස්‌ථයින් මෙන් මුදල් ඉපයීමෙහි නියුක්‌ත වීම භික්‍ෂුත්වය මූලික පරමාර්ථයෙන් ගිලිහී වෙහෙසට පැමිණීමකි. සමූහයා විසින් පුද්ගලයා සුරක්‍ෂිත කරන බැවින් සංඝ සමාජය තුළ පෙඃද්ගලික ධනවත් බවක්‌ තිබීම අවශ්‍ය නොවේ.

එමෙන්ම පෙඃද්ගලිකව පිරිනමනු ලබන දානයට වඩා සාමූහික දානයෙහි ආනිසංශ නොඑක්‌විට බුදුරදුන් විසින් වදාරා තිබේ. මින් හෙළිපෙහෙළි වනුයේ ජෛව හිතවාදී සහනශීලී හැසිරීම් රටාවෙහි වැදගත්කම සාමූහිකෙත්වය සුරක්‍ෂිත කිරීමේදී වැදගත්වන බවයි. බුදුරජාණන්වහන්සේ පුද්ගලික දානයට වඩා සමූහගත දානයෙහි අගය වදාළහ. උන්වහන්සේ සමූහයා හා සමූහයෙහි ජෛව හිතවාදී සහනශීලී ආකල්ප පවත්වා ගැනීම පිළිබඳව දක්‌වන ලද සැලකිලිමත් බව මින් ප්‍රකට වෙයි. ආරාම සෙනසුන් පිරිනැමීමත්, සමග ආරාමික වූ නොයෙක්‌ භාණ්‌ඩ අතිරේක ලාභ වශයෙන් සංඝ සමූහයා වෙත පිරිනැමීම සිදු විය. යම් හෙයකින් පුද්ගලික පරිහරණය අනුමත කළා නම් සංඝ සමාජයෙහි ස්‌වභාවයෙන් පැවතිය යුතු වූ සාමූහික ස්‌වභාවයට එයින් අනතුරක්‌ ඇති වෙතැයි අදහස්‌ කළ හෙයින් බුදුරදුන් ඒ සඳහා මූලික ආදර්ශයක්‌ ලෙස තමන් වහන්සේ විෂයෙහි පිරිනමන දේ කෙරෙහි පවා සාමූහික පරිහරණය පිණිස කැප කිරිම යෝග්‍ය බැව් පෙන්වා දී තිබේ. මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමිය විසින් බුදුන් වහන්සේ වෙත පෙඃද්ගලික චීවරයක්‌ පූජා කළ අවස්‌ථාවෙහි තමන් වහන්සේ වෙත එබඳු ආකාරයේ පෞද්ගලික පිරිනැමීම් සිදු කරනවාට වඩා සමස්‌ත භික්‌ෂු සංඝයා විෂයෙහිම එම පිරිනැමීම කිරීමේ ඇති වැදගත්කම වදාරන ලද්දේ මේ හේතුව නිසාය. කිසිදු ප්‍රතිලාභයක්‌ පුද්ගලයෙකු සන්තක නොකර සමූහයා විෂයෙහි පැවරීම මගින් බලාපොරොත්තු වූයේ, සංඝ පිරිස අතිශයින්ම හිතවත් ස්‌වභාවයක්‌, එමෙන්ම ඔවුනොවුන් කෙරෙහි සැලකිමත් වන ස්‌වභාවයක්‌ ඇතිකිරීමයි. 

පුද්ගලයා සමූහයාට වගකිව යුතු බැවින් සියලු දෙනා වෙතම කටයුතු පිළිබඳ වගකීම් සහගත බවක්‌ තිබිය යුතු වේ. සාමූහික සමාජයක තිබිය යුතු සහනශීලි ආකල්පය වර්ධනය වීමට මෙය අනිවාර්ය සාධකයක්‌ වේ. සාංඝික දේපල සමූහ පරිභෝජනයට ලක්‌වන විට ඒවායේ මනා පැවැත්ම හා ආරක්‍ෂාව සිදුවිය යුත්තේ සහනශීලි බවින් බැඳුනා වූ සමූහයා අතින්මය. සියලු සංඝයා වහන්සේ පොදුවේ තම වගකීම් කොටස හඳුනාගෙන පවත්වන සෙනසුන් විහරණයේ ජෛව හිතවාදී සහනශීලී ආවේදනවල මෘදු මටසිලිටි ස්‌වභාවය මෙයින් පැහැදිලි වේ. 

ආරාමයේ ආරාමික වස්‌තු කිසිවක්‌ පෞද්ගලික අයිතියට ගැනීම, පැවරීම අනුමත නොවන ආකාරය ඉන් පෙනේ. පෞද්ගලික සන්තක නොවූවද ඒවා විධිමත්ව පරිහරණය කිරීමේ අයිතිය සෑම දෙනා වහන්සේට තිබේ. මේ පරිහරණ ක්‍රමය නිසා භික්‍ෂුව තෘෂ්ණා දාස භාවයට නො පැමිණේ. විහාරයෙහි තමන් සමග වසන අනෙක්‌ සියලු දෙනා සමගම සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමට පෙළඹේ. මෛත්‍රී පූර්වක ෙච්තනාව පාදක කරගෙන මෙම කටයුතුවල නිරත වේ. සාරධර්ම සංකල්ප හේතුවෙන් හටගන්නා යහපත් සුවදායි මානසික ආවේනයක පසුවන්නේ වේ. ආරාමික කටයුතු සිදු කිරීමේදී සාරධර්ම සංකල්ප පාදක කරගන්නා ලද ආවේදන මට්‌ටමක සිට එකී කටයුතු කළ හැකි වන ආකාරයට ප්‍රඥප්ති හා අනු ප්‍රඥප්ති සකස්‌ව ඇත. අතිරේක ලාභය වශයෙන් විහාරස්‌ථාවලට ලැබෙන්නා වූ විවිධ දානමාන හා පිරිකර බහුල වීමට පෙර පටන්ම පිණ්‌ඩපාතය පවා සාමූහික පරිහරණයට යොමු කළ යුතු ආකාරය දක්‌නට ලැබේ. 

මෙම සාමූහිකත්වය තුලින් සමගියත්, සාරධර්ම සංකල්ප වර්ධනය වී අවසානයෙහි බුදුසමයෙන් අපේක්‍ෂිත අවසාන නිෂ්ඨාව වූ නිර්වාණ සම්ප්‍රාප්තිය කරා පුද්ගල මනස අනුක්‍රමයෙන් යොමුවන ආකාරයට ආවේදන පැතිකඩ සකස්‌කිරීම මෙයින් අදහස්‌ වී ඇත. සංඝයාගේ සාරාණීය ධර්මයක්‌ ලෙස අඩු වශයෙන් පාත්‍ර පර්යාපන්න වූ ආමිෂයක්‌ වේ නම් එය අසුවලාට නොව, අසුවලාටය යනුවෙන් වෙන් කිරීමක්‌ නොමැතිව සබ්‍රහ්මචාරීන් හා සාධාරණ භෝගී විය යුතු බව පෙන්වා දී තිබේ. මේ මගින් ද අපේක්‍ෂාකර තිබෙනුයේ සිය පැවැත්ම පිළිබඳව කිසිදු අමතර වෙහෙසක්‌ නොගෙන තමන්ගේ මූලික අරමුණ වන අර්හත්වය ලබා ගැනීම පිණිස වීර්යය වැඩීමට අවශ්‍ය කරන මානසික නිදහසක්‌ සංඝ සමාජයෙහි සාමාජිකයන්ට ලබාදීමයි. 

මේ මගින් සිය අවසාන විමුක්‌තිය සාක්‍ෂාත් කරගැනීම විෂයෙහි උත්සුක වීම විනා වෙනත් කිසිදු ලෞකික අභිප්‍රායයක්‌ මුල් යුගයෙහි භික්‍ෂුන්ට නොවූ බැවින් තත් යුගය තුළ බාහිර ප්‍රඥප්ති අනුසාරයෙන් උක්‌ත සමාජ වටාපිටාවක්‌ ගොඩ නැඟීමෙහි අවශ්‍යතාවයක්‌ ඇති නොවිණි. මුල් යුගයෙහි භික්‍ෂුන්ගේ ඇවතුම් පැවතුම් ද ගොඩනැඟී තිබුණේ ඔවුන්ගේ ඉහත කී පරමාර්ථමය අධිගමය හැකි ඉක්‌මනින් සාක්‌ෂාත් කරගැනීමේ අභිලාශයෙන් නිසා ඔවුන් අතින් සිදු වන ඉතාමත්ම සුළු අතපසුවීමක්‌ අරඹයා සිහිපත් කරවීම් ස්‌වරූපයෙන් සිදු කරන්නා වූ සිහි කැඳවීමක්‌ පමණක්‌ අවශ්‍ය වූවා විනා කළ යුතු හා නොකළ යුතු දේ මේවාය මෙවැනි දේ කළ හොත් මෙවැනි දඬුවම් විඳින්නට සිදු වේය යනාදී වශයෙන් දණ්‌ඩනාත්මක ස්‌වරූපයේ ආඥාවක්‌ ඔවුන් විෂයෙහි පැණවීමේ අවශ්‍යතාවයක්‌ උද්ගත නොවීය. 

සාරධර්ම සංකල්ප අන්තර්ගත ආවේදන පසුබිමක්‌ පදනම් කරගෙන සංඝ සමාජයෙහි එක්‌ එක්‌ සාමාජිකයාගේ සිතුම් පැතුම් ඒ අනුව සකස්‌ කරගැනීමට අනුබල ලැබිණ. පුද්ගලාත්මක වශයෙන් ද නිදහස්‌ හැසිරීම් රටාවක්‌ තුළ කටයුතු කරන්නට ඉඩ සැලසීම මිනිස්‌ ආවේදන අංශයෙන් වඩාත් ප්‍රතිඵලදායක කරුණකි. එයට හේතුව ආධ්‍යාත්මක සංවර්ධනය ඇති කරලීමෙහිලා මානසික අංශය වඩාත් ප්‍රධානත්වය ගන්නා බැවින් මානසික සුව පහසුව හා නිදහස භුක්‌ති විඳින්නා වූ පරිසරයක්‌ සැපයීම ස්‌වකීය අරමුණු වඩාත් පහසුවෙන් මස්‌තප්‍රාප්ත කරගැනීම විෂයෙහි ඉතාමත්ම වැදගත්ය. 

සැම විටකම ගිහි සමාජයට පුරෝකථනයක්‌ මෙන්ම ආදර්ශයක්‌ ද වන සංඝ සමාජය ස්‌වකීය පාලන ව්‍යුහය සකස්‌ කරගනු ලැබුවේ අතිශය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පසුබිමක්‌ මතය. සාමූහික දිවි පැවැත්ම හා සාමූහික දේපළ පරිහරණය පවා සංඝ සමාජය තුළ ක්‍රියාත්මක වූයේ ආශාවන් හා මානසික ආවේගකාරී වාතාවරණයක්‌ ඒ තුළින් ජනිත නොවන සේය. මෙවන් මානසික වටාපිටාවක්‌ තත් යුගයෙහි බෙහෙවින් ප්‍රතිපත්ති ගරුකව විසූ භික්‍ෂු සමාජයට ස්‌වකීය මානසික සංවර්ධනාත්මක ක්‍රියාවලියෙහි ලා අතිශයින්ම උපකාරවත් විය. යම් හෙයකින් මේ ආකාරයෙන් ක්‍රිsයා නොකළා නම් ආරම්භක යුගයෙහි භික්‍ෂු සමාජයට ඔවුන් සැබවින්ම අපේක්‍ෂා කරන ලද පරමාර්ථමය අධිගම තත්වයන් කරා ත්‍රිපිටකයෙහි හා අට්‌ඨකථා ග්‍නේථයන්හි දැක්‌වෙන පරිද්දෙන් පහසුවෙන් හා සුලභ ආකාරයෙන් යා නොහැකි වන්නට ඉඩ තිබිණි.

මේ නිසා මුල් යුගයෙහි භික්‍ෂුන් වහන්සේලාගේ ජීවන පැවැත්ම හා එකී යුගයෙහි ඔවුන් විසින් සාක්‌ෂාත් කරගන්නා ලද පරමාර්ථමය අධිගම තත්ත්වයන් අතර අපූරු අනුලෝම සබඳතාවයක්‌ පැවතිණි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අපේක්‍ෂාව වූයේ ද සැබවින්ම මේ තත්ත්වය දිගින් දිගටම සංඝ සමාජය තුළ රඳා පවත්වා ගැනීම වූ අතර නමුත් පශ්චාත් කාලීනව සංඝ සමාජය සංකීර්ණ වෙත්ම මුල් යුගයෙහි සංඝ සමාජයට ප්‍රවේශ වූ ආරම්භක සාමාජිකයන්ගේ අරමුණු හා පශ්චාත් කාලීනව ඊට එක්‌ වූ නව සාමාජිකයන්ගේ අරමුණු අතර පරතරය ක්‍රමානූකූලව දුරස්‌වන්නට විණි. මේ දුරස්‌තර ස්‌වභාවය ඇති වීම මුළුමනින්ම මැඩ පැවැත්ම ප්‍රයෝගිකව කිසිසේත් කළ නොහැකි කරුණක්‌ බව බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින්මත් හොඳින් දැන සිටියත්, දුරස්‌තර ස්‌වභාවය ඇති වීමේ වේගය යම් පමණකින් හෝ අඩාල කරන්නට නම් සංඝ සමාජය කිසියම් නෛතික ව්‍යවස්‌ථා මාලාවක රැඳවීම කළ යුතුම කාර්යකැයි සංඝ සමාජයෙහි වූ ජ්‍යෙෂ්ඨ භික්‍ෂුන් විසින් පවා සිතන්නට වූ පසුබිමක හා කාලවකවානුවක බුදුරදුන් යථොක්‌ත කාර්යෙහිලා උත්සහවත් වූ අයුරු දැකගත හැකිය. 

එහි දී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ නිගමනය වූයේ සියලු නෛතික ව්‍යවස්‌ථාවන් පැණවීමේ අවස්‌ථාවන් හා අවශ්‍ය කාරණයන් පිළිබඳව ඉතාමත්ම නිරවද්‍ය තීරණ ගැනීමේ හැකියාව හා ඊට අවශ්‍ය කරන්නා වූ බුද්ධි පරිපාකය ඇත්තේ සම්මා සම්බුදුවරුන්ටම පමණක්‌ බවයි. 
සුජිත් නිශාන්ත හේවගේ

අප්‍රමාණව පින්කම් කළත් ඔබ දුස්සීල නම් කොහේටද යන්නෙ...?

රාජගිරියේ අරියඤාණ හිමි
විචිත්‍ර වූ පින්කම් අප රටේ අප්‍රමාණ ලෙස සිද්ධ වෙනවා. ඒ වගේම ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මේ වගේ පින්කම් තුළින් කාරණා 3ක් සිදු වෙනවා කියලා. මෙවැනි පින්කම් තුළින් “දුගතිය” කියන කාරණේ සකස් කරගන්න පුළුවන්. මෙවැනි පින්කම් තුළින් ‘සුගතිය’ කියන කාරණේ සකස් කරගන්න පුළුවන්. මෙවැනි පින්කම් තුළින් “විදර්ශනා නුවණ, ඥානය” කියන කාරණය සකස් කරගන්න පුළුවන්. මේ කාරණා තුනම පින්කමක් තුළ සැඟ විලා තියෙනවාය කියල බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා.
අපි දැකලා තියෙනවා මොණරා කියන පක්ෂියා, පක්ෂි ලෝකයේ විචිත්‍ර වූ පක්ෂියෙක්, මොණරාට මේ විචිත්‍රභාවය ලැබෙන්නේ කුමක් නිසාද එයා පෙර ජීවිතවල මනුෂ්‍ය ජීවිතයක ඉපදිලා කරගත්තා වූ පින්කම්වල අසිරිමත් භාවය නිසයි මොණරාට විචිත්‍ර භාවයක් ලැබෙන්නේ. මනුෂ්‍ය ජීවිතයක් ලබලා එයා පින්කම් සිද්ධ කර ගත්තා නමුත් සිල්පද ආරක්ෂා කරගෙන නෙවෙයි පින්කම් සිද්ධ කර ගත්තේ. සිල්පද ආරක්ෂා කර නොගැනීම නිසා හතර අපායට, තිරිසන් ලෝකයට වැටුනා. නමුත් කළා වූ පින්කම නිසා, ඒ තිිරිසන් ලෝකයේ දී විචිත්‍ර භාවය ලැබුණා. එය හේතු ඵල ධර්මයක්.
බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේ එක්තරා ගංඟාවක ලස්සන මාළුවෙක් හිටියා. ඒ මාළුවා රත්තරන් පාටයි. රත්තරනින් නෙළුවා වගේ වර්ණවත්. නමුත් මේ මාළුවා කට ඇරිය ගමන් ප්‍රදේශයේ ම දුර්ගන්ධයක් පැතිරෙනවා. ඉන්න බෑ කාටවත්. මේ මාළුවාව අල්ලලා ජනතාව අරගෙන යනවා බුදුරජාණන් වහන්සේ ළඟට. එතකොට බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා, මේ මාළුවා පෙර කාශ්‍යප බුදුරජාණන් වහන්සේගේ කාලයේ දී පැවිදි වෙලා සිටි ස්වාමීන් වහන්සේ නමක්. ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ පින්කම් සිද්ධ කළා. නමුත් සිල්පද ආරක්ෂා කර ගත්තේ නැහැ. පිසුනාවාචා, පරුෂාවාචා, සම්ප්‍රප්ඵලාපා, මුසාවාදා කියන සිල්පද ආරක්ෂා කර ගත්තේ නැහැ. ඒ නිසා තිරිසන් ලෝකයට වැටුනා. මාළු කුලයක ඉපදුනා. නමුත් වචනයෙන් සිද්ධ කරගත්තා වූ අකුසල් සිද්ධ කරගැනීම නිසා කට අරිනකොටම මහා දුර්ගන්ධයක්. එය හේතු ඵල ධර්මයක්. එතකොට බලන්න, පින්කම් සිද්ධ කළා නමුත් ශීලයෙන් පරිපූර්ණ භාවයට පත්වුණේ නැහැ.
අපි දිව්‍ය ලෝකය කියද්දි නිතරම දකින්නේ දෙවියා, දිව්‍යාංගනාව කියන කාරණය පමණයි. නමුත් ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා මේ දිව්‍ය තලවල දිව්‍ය සත්ත්වයින් ජීවත් වෙනවා කියල. ඒ ගොල්ලන්ට දෙවියා, දිව්‍යාංගනාව කියන තැනට යන්න පුළුවන් කමක් ලැබුනේ නැහැ. දිව්‍ය සත්වයින් වෙලා ඒ ගොල්ලෝ දිව්‍ය ලෝකේ උපත ලබනවා.
ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් සමාධියෙන් අරමුණු කර බලනකොට ඒ ස්වාමීන් වහන්සේට පෙනෙනවලු, දිව්‍ය අජානීය අශ්වයින්, දිව්‍ය ඇතුන් දිව්‍ය හාවුන්, දිව්‍ය මොණරුන් මේ දිව්‍ය ලෝකේ ජීවත් වෙන්නා වූ සතුන්. මෙතන දී ඒ ස්වාමින් වහන්සේට අරමුණු වෙනවලු දිව්‍ය අජානීය අශ්වයෙක්. ඒ දිව්‍ය අජානීය අශ්වයා අඩි 7ක් විතර උසයි. එයා අපේ මනුෂ්‍ය ලෝකයේ අශ්වයෝ වගේ කළු පාට, දුඹුරු පාට, සුදු පාට නොවෙයි. මොණරාගේ යම් විචිත්‍ර වර්ණයක් ද තියෙන්නේ ඒ සා විචිත්‍ර වර්ණයක් තමයි මේ අශ්වයාට තියෙන්නේ. එතකොට මේ දිව්‍ය අශ්වයා පෙර ජීවිතයේ කව්ද කියා ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ අරමුණු කරල බලද්දී උන් වහන්සේට පෙනෙන්නේ ගිය ජීවිතයේ එයා ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් කියල. පින්කම් සිද්ධ කළා. ඒත් ශීලයේ දුර්වල භාවයන් තිබුණා. ශීලයේ දුර්වල භාවයන් තිබුණු නිසා දෙවියා, දිව්‍යාංගනාව කියන තැනට යන්න පුළුවන් වුණේ නැහැ. දිව්‍ය ලෝකයේ අජානීය අශ්වයෙක් වෙලා ආයුෂ, වර්ණය, සැපය, බලය පිරුණු අශ්වයෙක් හැටියට උත්පත්තිය ලැබුවා. ආයුෂ, වර්ණය, සැපය, බලය පිරිලා. එයා යම් තෘප්තියක්, ආහාරයක් ලබන්න ඕන නම් දිව්‍ය ඕජාව තුළින් ඒවා ලැබෙනවා.
ඒ පින් ඔක්කොම තියෙනවා. නමුත් ශීලයෙන් දුර්වල භාවය නිසා දෙවියා. දිව්‍යාංගනාව කියන තැනට යන්න පුළුවන්කම ලැබුණේ නැහැ. අන්න එහෙනම් බලන්න, පින්කමක් සිද්ධ කරද්දී ඒ පින්කම තුළ දුගතිය කියන කාරණේ සැඟවිලා තියෙනවා. මොකද අපේ රට අප්‍රමාණ පින්කම් සිද්ධ වෙන රටක්. වෙසක් කාලය ගත්තත්, පොසොන් කාලය ගත්තත්, ගොඩක් පින්කම් සිද්ධ කරනවා. නමුත් සමහරු මේ පින්කම් සිද්ධ කරන්නේ පින්කම ඉවර වුනාට පස්සේ පාවිච්චි කරන්න මත් වතුර ටික අරන් තියාගෙන. එහෙම නැත්නම් බොරු කියමින් තමයි පින්කම් සිද්ධ කරන්නේ. කාමයෙහි වරදවා හැසිරෙමින් තමයි පින්කම් සිද්ධ කරන්නේ. නැත්නම් මිච්චා ආජීවයෙන් සායාගත්තු මුදල් වලින් තමයි පිංකම් සිද්ධ කරන්නේ. ශීලයෙන් දුශ්ශීලභාවයට පත්වෙලා සිල්පද බිඳලා. ශීලයට වටිනාකමක් ලැබිල නැහැ. ශීලයට වටිනාකමක් නොදීම නිසා අපි හතර අපායන්ට වැටෙනවා. කළ පින්කම නිසා ඒ සතර අපායේදී විචිත්‍ර භාවය ලැබෙනවා. මේවා හේතු ඵල ධර්මයන්.
ස්වර්ණා ආරියවංශ
පින ද පව ද රැස්කරන්නේ ඔබේ ම සිතයි.
X